Mijn yogapad

Geloof, hoop en liefde

Vandaag verhuist mijn moeder naar een woongroep voor mensen met geheugenproblemen. Ik weet zeker dat ze het daar enorm naar haar zin gaat krijgen. Ze wordt er beschermd en verzorgd, door fantastische medewerkers. Ik geloof dat ze het niet beter had kunnen treffen en hoop dat ze dat zelf ook heel snel zo zal ervaren. Ik breng haar er met alle liefde naartoe. Leid haar in de armen van de begeleidster en loop dan terug naar het hek, dat achter mij wordt gesloten. Ik kan niet achterom kijken. De tranen branden in mijn ogen. Maar dat doen ze al weken. Want deze dag heeft een enorme aanloop gehad.
Jaren waarin ongeloof, onbegrip, frustratie, boosheid, verdriet en teleurstelling zich voortdurend afwisselden. Een ware achtbaan van emoties, waarvan ik regelmatig zelf niet meer wist hoe ermee om te gaan. Daarna twee jaren waarin ik mijn opperste best heb gedaan om mijn moeder bij te staan in haar bewustwording dat ze dement is geworden. Zij geloofde lange tijd dat een pilletje van de dokter haar wel weer beter zou maken. Maar ik, met mijn eerlijkheid, kon niet anders dan haar hoop dat het wel weer over zou gaan, steeds weer de kop indrukken. Nu verlangt ze niet meer naar een pilletje, maar naar de koestering en liefde van haar moeder. Als dochter, waarvan ze niet meer weet dat ik háár kind ben, kan ik haar die niet bieden.
Ik kan helemaal niets meer in dit proces, behalve haar met al mijn liefde omvatten en de zorg om haar heen zó organiseren dat ze zich geborgen voelt. Ik geloof 200% dat ze daarvoor nu op de juiste plek woont.

Een gedachte over “Geloof, hoop en liefde”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s