Filosofie, Mijn yogapad, Voelen

Wie ben jij?

“Ik voel me veilig en geborgen in de liefde van de schepping”
“Gezellig!”, zei mijn moeder. Ik parkeerde de auto bij een grote supermarkt en zei dat we samen boodschappen gingen doen. We pakten en winkelwagentje en ik gaf hem aan haar, zodat ze een steuntje had bij het lopen. We liepen samen door de paden van de grootgrutter en ze keek haar ogen uit. Alles wat fonkelde, glinsterde of waarboven borden hingen dat het in de aanbieding was, trok haar aandacht. Ze streelde mango’s, koos de grootste appels en aaide een pluche eenhoorn. Ze aarzelde bij de krentenbollen maar was doelgericht bij de bakken met ijs. Ons wagentje vulde zich gestaag. Ik gaf haar alle tijd. Toen we alles hadden wat er nodig was, stelde ik voor om een kop koffie te gaan drinken. Ik had trek in een cappuccino.

Momentopname

Een dag eerder had ik een gesprek met twee vrouwen, die allebei, net als ik, met de verzorging van hun demente moeder te maken hebben. Ons gesprek ging erover hoe je dat volhoudt. Jarenlang. Ze waren er allebei op een andere manier mee omgegaan. De een vertelde dat ze zichzelf steeds voorhield dat ze maar één moeder had. En dat ze, zolang haar moeder er nog was, van momenten samen iets leuks moest maken voor zichzelf. Ja, voor zichzelf. Want haar moeder genoot dan vanzelf ook, had ze ervaren. De ander zei dat ze alles vooral heel klein maakte voor zichzelf. Een kwetsende opmerking? Een stugge houding? Wéér een valse beschuldiging? Bij alles zei ze tegen zichzelf dat het slechts een momentopname was. Een slecht moment van haar moeder, dat helemaal niets met haar te maken had. Met die twee tips in mijn hoofd, was ik vandaag met mijn moeder op pad.

Geboorterecht

Ik bestelde iets te eten en te drinken voor ons allebei. En terwijl we daarop zaten te wachten vroeg ik of ze het gezellig vond, zo samen met mij, haar dochter. “Jazeker!”, zei ze. “Maar dat je mijn dochter bent, dat is toch een grapje hé?”, vroeg ze er verbaasd achteraan. Nee. Dat is geen grap. Ik ben haar dochter, alleen mijn moeder weet dat al een tijdje niet meer. Daarom herhaal ik het soms. Want hoewel ik weet dat de herinnering is weggevaagd door die ziekte, en ik als yogi niet meer zo hecht aan alle rollen en persoonlijkheden die ik aan de buitenkant ben, is het mijn exclusieve geboorterecht om de dochter van mijn moeder te zijn.
De keren dat ik het haar vertel, wuift ze het weg. “Dat kán helemaal niet!”, zegt ze dan. Pas als ik uitleg dat het toch écht zo is, en de draadjes in haar hersenen weer voor even contact met elkaar maken, zie ik haar ogen oplichten. Dan wordt ze zó blij, en kijkt me aan alsof ik op dat moment opnieuw geboren word. Dat vind ik magisch om te zien.

Erkenning

Het is haar erkenning van mijn bestaan. Al die jaren van yogatraining, van loslaten van mijn ego, van mijn ziel vrij baan geven, kunnen niet voorkomen dat ik in de buurt van mijn moeder haar erkenning van mijn bestaan en onze band wens. Ik ben nog steeds mens.

Verdwijnen

De koffie is op. Verwonderd kijkt ze om zich heen. “Waar woon ik eigenlijk?”, vraagt ze. Nu ben ik even in de war. Tot nu toe was haar huis haar veilige haven geweest, het anker waaraan ze zich ten alle tijd vasthield. Zelfs toen de hele omgeving het beter vond dat ze zou verhuizen, was zijzelf daar met geen mogelijkheid van te overtuigen. En nu is zelfs haar huis blijkbaar langzaam uit haar geest aan het verdwijnen.
“Kom, ik breng je naar je huis”, zeg ik, en pak de boodschappenkar. Tevreden loopt ze naast me en duwt de kar. Ik pak haar hand. Voel haar warmte, haar liefde, haar kwetsbaarheid, haar verwarring, haar vragen. Zwijgend loop ik naast haar en geef haar een kus. Ze glimlacht.
Een ontspannend kadootje voor jou_3

5 gedachten over “Wie ben jij?”

  1. Jee wat mooi geschreven weer Esther! Krijg er tranen van in mijn ogen. Dat rare niemandsland waarin ze verdwijnen en wat fijn dat er nog kleine momenten zijn van verbinding en liefde. X

    Like

  2. Wat mooi verwoord Esther. Ik begrijp je helemaal. Mijn vader is ook aan het dementeren en ook lichamelijk mankeert hij van alles. Ik vind het soms heel moeilijk. Heel veel sterkte 💖

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s